|
دوبیتی هایی برای یک شَبَح |
 |
 |
 |
|
جاوید فرهاد
|
|
چهارشنبه, ۳۰ تیر ۱۳۸۹ ساعت ۱۲:۲۳ |
|
شَبَح از فصل یک آغاز می خواند
برایم آیتی از رازمی خواند
می آمد شب؛ ولی تنهای تنها
به زیر پنجره آواز می خواند. ***
شَبَح شبنم فراوان می خرد باز
طراوت را به یاران می خرد باز
برای جنگل خشک خیالش
کمی از ابر، باران می خرد باز.
***
شَبَح درخواب هایش ماه می دید
ستاره در بُن یک چاه می دید
برای بازتاب این تصور
خیالش را کمی کوتاه می دید. ***
دلم با باد وباران گفتگو کرد
شَبَح را کوچه کوچه جستجو کرد
شبی دیدم میان حوض ابری
شَبَح را روح باران شستشو کرد. ***
شَبَح آمد، شبی در خانه سرکرد
به سوی تخت خواب خود نظر کرد
زنش را دید با مرد دگر است
فقط خاموش از کنجی گذر کرد. ***
کسی در پیچ وتاب رود گم شد
میان موجه ی پدرود گم شد
شَبَح شد، آمد ودیدم که یک شب
به خود پیچد، مثل دود گم شد. ***
شَبَح از امتداد یاد بگذشت
شبی ازکوچه ی میعاد بگذشت
کسی اورا ندید هرگز؛ ولی او
شتابان آمد و چون باد بگذشت. ***
شَبَح مأیوس از دنیا شد ورفت
وخسته از من وهرجا شد ورفت
غریبانه دلش را باخودش برد
دگرنامد، تک وتنهاشد ورفت. جاوید فرهاد
|
|
آخرین بروزرسانی در چهارشنبه, ۰۳ شهریور ۱۳۸۹ ساعت ۱۱:۲۷ |
شماره یازدهم ـ مرداد 1389 
